پس از قرن و هزاره
    هنوزم كه هنوز است
    دو چشمش
    به راه است
    و مگر سیصد و اندی نفر از شیفتگانش
    زیاد است
    كه گویند
    به اندازه یك « بدر » علمدار ندارد!
    و گویند چرا این همه مشتاق، ولی او چرا یار ندارد!
    تو خودت! مدعی دوستی و مهر شدیدی!
    كه به هر شعر جدیدی،
    ز هجران و غمم ناله سرایی، تو كجایی؟
    تو كه یك عمر سرودی «تو كجایی؟» تو كجایی؟
    باز گویی كه مگر كاستی ای بُد ز امامت،
    ز هدایت،
    ز محبت،
    ز غمخوارگی و مهر و عطوفت
    تو پنداشته ای هیچ كسی دل نگران تو نبوده؟
    چه كسی قلب تو را سوی خدای تو كشانده؟
    چه كسی در پی هر غصه ی تو اشك چكانده؟
    چه كسی دست تو را در پس هر رنج گرفته؟
    چه كسی راه به روی تو گشوده؟
    چه خطرها به دعایم ز كنار تو گذر كرد،
    چه زمان ها كه تو غافل شدی و یار به قلب تو نظر كرد...
    و تو با چشم و دل بسته فقط گفتی كجایی!؟
    و ای كاش بیایی!
    هر زمان خواهش دل با نظر یار یكی بود، تو بودی ...
    هر زمان بود تفاوت، تو رفتی، تو نماندی.
    خواهش نفس شده یار و خدایت،
    و همین است كه تاثیر نبخشند به دعایت،
    و به افاق نبردند صدایت،
    و غریب است امامت.
    من كه هستم،
    تو كجایی؟
    تو خودت! كاش بیایی.
    به خودت كاش بیایی..